nie lubimy sie z tesciowa. tak mozna sobie powiedziec po 16 latach malzenstwa. szczerze. tak. tesciowa niby kocha maline, ale malina jest zbyt lylowa, zeby moc ja kochac bez konca i bez zastrzezen. czuej sie, ze opa-dziadek kocha maline jak wariat a oma-babcia troche sie do tej milosci zmusza. a teraz jak malina zawija wlosy za uszy moim charakterystycznym ruchem to oma ledwie ukrywa wkurzenie. malina zostala na tydzien u dziadkow. dziadek szaleje. lazi z nia na koniki, na godzinne spacery z psem, na basen. babcia przygotowuje posilki i tyle. tym razem jest jednak jakos inaczej. malina zaczyna owijac sobie niemiecka babcie wokol malego palca. babcia wpada w dobrze znana mi malinomanie. dzwoni do mnie rano, w poludnie i wieczorem, zeby opowiedziec jak to malina jest genialna, a jak cos tam powiedziala a jak cos tam zrobila…
 – no nie wobrazasz sobie…
no moge. ale najbardziej zadziwiam siebie naglym przyplywem sympatii do tesciowej. jestem subiektywna i niesprawiedliwa. wystarczy, ze tesciowa zakochala sie w malinie i juz nie jest taka zla. iracjonalne i glupie, ale mile.

sasiadeczka dostala rok temu klatke dla krolika. taka duza, ze jakby chciala to sama moglaby w niej spac. trzy dni temu dostala do tej klatki krolika. rudego, malutkiego  i tak zestrachanego nowym wielkim domostwem, ze za nic nie mozna go tam znalezc. a jak juz sie znajdzie, to nie mozna go dotknac, bo nieszczesne zwierze umiera ze strachu. i teraz malina nie wie co zrobic ze swoimi marzeniami. marzyc psie? o kocie? teraz marzy troche o kroliku. patrze jak cos omawia z sasiadeczka przez plot. po czym gna przez ogrod doniesc mi – w takim przejeciu graniczacym z radoscia! – ze krolik troche umarl.
 – troche? jak to?
 – no prawie umarl… znaczy: umarl.
malina widzi po mojej minie, ze wiadomosc aczkolwiek niecodzienna, jest bardzo smutna. malina milknie wiec i idzie pod prysznic. myje sie. myje. w koncu sie pyta:
 – mamusiu, moge poleciec tam na chwile i zobaczyc jaki on jest ten krolik jak tak umarl?
 – mozesz. wiesz co… sasiadeczka pewnie placze i jest smutna. musisz ja pocieszyc.
malina zabiera prezencik – pocieszac i leci.
wraca po kwadransie.
 – mamusiu. krolik nie umal. tylko lezy na boczku. pewnie mu goraco.

dwie male dziewczynki. sasiadeczka i malina. jedna nie wie zupelnie czym naprawde jest smierc, druga wie az za dobrze.

sasiadeczka zaprosila maline na wycieczke do biblioteki. pojechaly na rowerach. nie wracaly godzine a choc wiedzialam, ze sa z mama sasiadeczki na wozku inwalidzkim to jednak umieralam troche ze strachu. wrocila wniebowzieta, doroslejsza, grzeczna jak aniolek.

nowa lazienka niemal gotowa. jest tak piekna, ze nigdzie jeszcze takiej nie widzialam. i nie przeszkadza mi, ze robotnicy sie smieja:
 – bidet? to tylko u turkow i niepotrzebnie zabiera miejsce.
ze sasiadka kreci glowa:
 – te kafle… no jakby zaszly grzybem.
ze elektryk pyta:
 – i jak panstwo to wykoncza? bo teraz to troche szpital.
a to juz wykonczone. nawet troche mi szkoda, ze beda wstawione drzwi, bo co sobie przechodze to zagladam, wieczorem zapalam swiatlo, ciesze sie.

pochwalilam sie lazienka mamie. mama sprawdzila ceny w polsce i okazalo sie, ze drozej niz niemczech, wiec zebym jej kupila. ona za dwa tygodnie remontuje swoja lazienke. w sklepie internetowym jest w niemczech rzeczywiscie znacznie taniej ale za to czeka sie prawie dwa miesiace. mama oznajmila, ze nigdy jej w niczym nie moge pomoc i sie obrazila. amen.

wiecie jak to jest przed koncem klasowki? na poczatku dostaje sie tematy do opisu albo zadania do rozwiazania. uczucie ulgi: akurat to wiem, to umiem, tu cos tam pamietam. bierze sie wiec czlowiek za opisywanie i rozwiazywanie. bez pospiechu i bez wiekszego stresu. az tu nagle egzaminator wstaje i mowi:
 – jeszcze 5 minut i prosze konczyc.
a ty jestes czlowieku gdzies w polowie. jeszcze kilka zadan do rozwiazania i cos tam do opisania i moze by sie nawet jakos dalo zdazyc. niestety strach paralizuje i nawet latwe rzeczy staja sie trudne i nie mozna sie skupic w stresie, ze zaraz trzeba oddac klasowke i ze sie nie da rady…

tak wlasnie sie czuje.

zyc czy zarabiac – oto jest pytanie. maz glosuje za zyciem.

dopiero sie to dziecko urodzilo a juz prosze. zakonczylo dzis przedszkole. na nowa droge zycia, droge do szkoly utkalo sobie torebeczke, zrobilo z drewna (pol roku pracy!) lodke z zielonym zaglem, symbol wyplyniecia na szerokie wody.
to byl dzien pelen radosci i wzruszen. piekny dzien.

dziwnym zbiegiem okolicznosci kilka polskojezycznych kolezanek, ktore nas czesto odwiedzaja ma na imie joanna. ciocia tez joanna. tym razem czekamy na wizyte mojej kolezanki ze studiow: agnieszke. za nic nie moze malina zapamietac tego imienia:
 – mamusiu, jak sie nazywa ta joasia co ma do nas przyjechac?
agnieszka przyjezdza. gadamy jakby nie minelo 8 lat od naszego ostatniego spotkania. wspominamy glupoty, wzruszamy sie, lacza nas nie tylko studia ale i lata spiewania w jednym chorze, podroze, kolonie, wspolni znajomi. malina ciagle nam przerywa. a to agnieszke laskocze a to namawia ja na skakanie w gume a to na wspolne hustanie. agnieszka ma do niej anielska cierpliwosc ale w koncu braknie jej sil, wiec obiecuje solennie:
 – poczekaj do jutra. jutro przyjedzie moj maz to go sobie pomordujesz.
nastepnego ranka malina za nic nie moze przypomniec sobie imienia meza agnieszki:
 – mamusiu, jak sie nazywa ten pan co go dzisiaj pomorduje?

pojechalam dzis po bandzie. i bardzo sie potluklam.

gdyby ktos gdzies przypadkiem znalazl, widzial lub chocby slyszal gdzie on jest, prosze o wiadomosc. pilne!