malina siedzi na krawedzi bagaznika. wkladam jej rolki. biale w rozowe esy floresy i lylowe kwiatki. wygladaja jak jakies lyzwy z bajki.
– mamusiu, czy ty tez mialas takie ladne rolki jak bylas mala? czy moze to sa twoje?
– nie. wtedy takich rolek nie bylo. wtedy byly metalowe wrotki.
ludzie czy pamietacie wrotki?
takie wrotki prawie wszystkie byly niebieskie a kilkoro wybrancow losu mialo je w kolorze czerwonym, dokrecane do butow, z bialymi sznurowadlami. ze starosci oblazila z nich farba i zostawala skora, ale to wplywalo tylko na wyglad – uplyw czasu nie wplywal na komfort jazdy. jak kolezanka nie miala wrotek, albo nie chcialo jej sie leciec po swoje ze strachu, ze mama przypomni sobie o nieodrobionych lekcjach i juz nie wypusci z domu, zdejmowalo sie jedna wrotke i dzielilo nia sprawiedliwie. lepsze pedzenie po krzywych plytach podworka na jednej wrotce ale z kumpelka niz potykanie sie o dziury w chodniku wprawdzie na dwoch ale w samotnosci.
malina w gustownym kasku, nakolannikach, nalokciownikach oraz nadgarstnikach rusza do boju niczym rycerz. niepewnie: lewa nozka, praaawaaa nozkaaaa… trzymam ja za lapke i tak suniemy po idealnie gladkiej drodze wsrod lak, na skraju lasu wyprzedzane przez szybszych rolkowcow. jak ja dostalam wrotki to zniknelam z domu i juz. mojej mamie nigdy by do glowy nie przyszlo zeby mnie trzymac za reke a ja wlasnie lapie ulotna mysl czy by… maliny nie zapisac na kurs jazdy na rolkach. totalne zidiocenie.
po pol godzinie malina zaczyna sobie dawac rade. uzbrojona po zeby przewraca sie co jakis czas, ale zawsze na pupe. na zakonczenie pyta logicznie:
– dlaczego nie kupilysmy ochraniacza na pupe?
wrzosowy blog 